دانشمند

"کامپیوتر کوانتومی" گوگل، پس از چند ماه انتظار، سرانجام در یکی از مراکز ناسا به معرض نمایش عموم گذاشته شد. این دستگاه فناورانه، با برخورداری از سرعت و توان محاسباتی فوق العاده، قادر به حل معادلات بسیار پیچیده است. این قابلیت منحصربفرد، ناشی از اصول و مکانیک کوانتومی است که در طراحی و ساخت این کامپیوتر به کار گرفته شده است. ظهور چنین فناوری های پیشرفته، افق های تازه ای را در عرصه های گوناگون علمی و فناورانه گشوده است.

کامپیوتر کوانتومی گوگل در ناسا

شرکت گوگل که بر اساس قرارداد با کمپانی D-Wave، جدیدترین کامپیوتر کوانتومی خود را با نام 2X تولید کرده است، در یک بازدید عمومی در یکی از مراکز ناسا، عملکرد این سیستم را به نمایش گذاشت. گوگل به عنوان یک شرکت پیشرو در فناوری های نوین، با همکاری D-Wave، توانسته است یک کامپیوتر کوانتومی پیشرفته را توسعه دهد و آن را در یک محیط مرتبط با فضا و تحقیقات علمی به نمایش بگذارد. این نشان دهنده پیشرفت های چشمگیر در زمینه محاسبات کوانتومی و کاربردهای آن در صنایع مختلف از جمله فضانوردی و تحقیقات علمی است.

این رایانه می تواند با سرعت بالاتری معادلات پیچیده را حل کند. شرکت هریس اند هریس (Harris & Harris) در حوزه سرمایه گذاری در علوم و فناوری های مختلف فعالیت دارد. این شرکت اعلام کرد که ناسا، گوگل و انجمن تحقیقات فضایی (USRA) میزبان یک تور بازدید علمی از مرکز تحقیقات آمز در ناسا هستند. در این مرکز رایانه کوانتومی D-Wave با 1097 کیوبیت قرار دارد.

در این بازدید، عملکرد این رایانه برای علاقمندان نمایش داده می شود. شرکت گوگل از این رایانه برای حل یک معادله بسیار پیچیده که حاوی 1000 متغیر است، استفاده کرد و این معادله با سرعت بسیار بالاتری نسبت به رایانه های کلاسیک حل شد. گروه هریس اند هریس یک شرکت سهامی عام بوده که در حوزه توسعه کسب و کار نیز فعالیت دارد. اطلاعات کامل درباره این گروه را می توان از پایگاه WWW.HHVC.Com بدست آورد.

طرز کاررایانه کوانتومی گوگل

کامپیوتری که روی میز تحریر شما جا خوش کرده، برای کارکردن باید یک مشت صفر و یک را بفهمد و دستکاری کند. همه اطلاعات اعم از حروف و اعداد یا وضعیت مودم و موس شما با مجموعه ای از بیت های متشکل از صفرها و یک ها به کامپیوتر داده می شود.

این بیت های اطلاعات، خیلی ساده همان طوری تعریف می شوند که فیزیک کلاسیک دنیا را تعریف می کند؛ سوئیچ های الکتریکی می توانند روشن یا خاموش باشند، اشیا می توانند اینجا باشند، می توانند هم نباشند! ولی کامپیوترهای کوانتومی با طبیعت دودویی های فیزیک کلاسیک محدود نمی شوند همه اش به این بستگی دارد که حالت بیت های کوانتومی یا همان کوبیت ها را چطور ببینیم؛ کوبیت ها ممکن است نشانگر یک صفر یا یک یک، ترکیبی از این دو یا حتی معرف عددی باشند که حالت آنها را جایی بین صفر و یک تعیین می کند.

با توجه به فیزیک کوانتومی، نمی توان دقیقاً وجود یا عدم وجود یک ذره ریز درون اتمی را مشخص کرد. می توان به وسیله آمار و احتمال، امکان وجود این ذره های ریز را در مکان و زمان مشخصی تعیین کرد، اما هیچ راهی برای دانستن قطعی این که آیا این ذره آنجا هست یا نه، تا وقتی که آن را مستقیماً ندیده ایم وجود ندارد. البته آنچه که در کامپیوترهای کوانتومی با ارزش است همین احتمالات است. این احتمال بودن یا نبودن است که نبودن یا بودن کامپیوترهای کوانتومی را تعیین می کند.

یک کامپیوتر کوانتومی 30 کیوبیتی قدرتی معادل کامپیوتری معمولی با توانایی انجام 10 ترا محاسبه بر روی اعداد اعشاری در یک ثانیه _ ترافلاپس ( Teraflops )- دارد. سریع ترین ابرکامپیوتر کنونی سرعتی برابر 2 ترافلاپس دارد.